Eugeniusz Łazowski

Eugeniusz Sławomir Łazowski urodził się w 1913 roku w Częstochowie. Po przeprowadzce z rodzicami do Warszawy ukończył liceum, a następnie studiował medycynę na Uniwersytecie Józefa Piłsudskiego jako uczeń Szkoły Podchorążych Sanitarnych. W czasie II wojny światowej służył w szpitalu w Brześciu nad Bugiem, a później pracował w PCK w Rozwadowie. Wspólnie z lekarzem Stanisławem Matulewiczem wykorzystywał reakcję bakterii Proteus OX19 w badaniach, które skłoniły niemieckie władze do uznania okolic Stalowej Woli za zagrożone tyfusem. Działanie to przyczyniło się do wstrzymania wywózek mieszkańców na roboty i do obozów koncentracyjnych.

W 1945 roku wrócił z rodziną do Warszawy i pracował w Klinice Akademii Medycznej oraz Instytucie Matki i Dziecka. W 1958 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych jako stypendysta Fundacji Rockefellera, a następnie został profesorem pediatrii na Uniwersytecie Stanowym w Illinois. Był autorem ponad stu prac naukowych w języku polskim i angielskim oraz wspomnień „Prywatna wojna”. W latach 80. przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Oregonie. Zmarł 16 grudnia 2006 roku w Eugene.

Na podstawie artykułu „Eugeniusz Łazowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.